Ze zoekt de essentie
Ze beweegt zich door haar dagen zonder dat iemand het echt ziet. Niet omdat ze onzichtbaar is, maar omdat wat ze doet zo vanzelfsprekend geworden is. Zorgen. Organiseren. Opvangen. Doorgaan.
Altijd een beetje open 24/7.
In haar hoofd bestaat er een andere ruimte. Een plek waar tijd trager gaat. Waar niets moet. Waar een kop koffie geen haast kent, maar een begin is. En de warmte van de koffie verwarmde haar hart. Wat ze maakt, lijkt eenvoudig.
Vormen die bijna speels zijn. Lijnen die niet perfect willen zijn. Alsof ze weigeren zich volledig te laten vastleggen. Maar onder die lichtheid zit iets anders.
Een spanning die niet opgelost raakt. Een stoel die nergens echt staat. Een hand die iets toont, maar niets vasthoudt.
Woorden die half troost zijn, half opdracht: Kom, we moeten voortdoen, dan kunnen we genieten.
Het zijn zinnen die ze kent. Die ze zegt. Die haar gezegd worden.
Soms wil ze eruit. Gewoon even. Je m’en foert.
Niet als rebellie, maar als ademruimte. In haar verbeelding vertrekt ze. Laat alles achter wat moet. Houdt enkel over wat mag.
Maar zelfs daar blijft er iets meereizen. Zorg, liefde, vraag.
Is kiezen voor jezelf hetzelfde als iets achterlaten? Of kan alles naast elkaar bestaan, zonder dat het elkaar opheft?
Alsof de zon even haar adem had ingehouden.
Haar werk geeft geen antwoord. Het houdt de vraag vast. In klei. In kleur. In kleine, dagelijkse symbolen — koffie, handen, stoelen — die groter blijken dan ze zijn.
Ze zoekt de essentie, zegt ze.
Misschien zit die niet in het kiezen. Maar in het blijven bewegen ertussen. Hier. En nu. Adem.